مزایای نورولوژیکی ورزش

نوروبیولوژی ورزش

شاید در مورد اینکه ورزش چگونه بر سلامتی، وزن و انرژی شما تأثیر می گذارد، یک تصور تقریبی داشته باشید. اما آیا از تأثیر آن بر روی مغز اطلاع دارید؟ مزایای نورولوژیکی ورزش کاملا واضح و قابل توجه می باشند. در این مقاله، در مورد مفهوم، حقایق، تحقیقات و مزایای مربوط به مغز، سلامتی و فعالیت بدنی صحبت شده است.

ورزش چگونه بر مغز تأثیر می گذارد

افراد به دلایل مختلف ورزش می کنند، اما بسیاری از افراد برای جلوگیری از بیماری های جدی و حفظ سلامتی خود به دنبال تناسب اندام هستند. این بیماری ها شامل بیماری های قلبی، چاقی، دیابت و سکته مغزی می باشد.

افراد دیگر اصولاً برای کاهش وزن ورزش می کنند. در واقع، فقط تعداد کمی از افراد با هدف بهبود عملکرد مغز خود ورزش می کنند. چقدر این احتمال وجود دارد که افراد هنگام حضور در باشگاه در مورد مزایای نورولوژیکی ورزش فکر کنند؟

ورزش عملکرد شناختی، سلامت روان و حافظه را بهبود می بخشد. همچنین مانع پیشرفت برخی از بیماری های عصبی می شود.

در مقاله ای تحت عنوان ورزش غذای مغز است، پلومن سه نظریه غالب علوم اعصاب را ارائه داده که توضیح می دهد چگونه فعالیت بدنی بر شناخت تأثیر مثبت می گذارد.

  • هنگام ورزش، اشباع اکسیژن و رگ زایی (رشد رگ های خونی) در مناطقی از مغز رخ می دهد که با تفکر منطقی و همچنین عملکرد اجتماعی، جسمی و فکری مرتبط است.
  • ورزش هورمون های استرس را کاهش داده و تعداد انتقال دهنده های عصبی مانند سروتونین و نوراپی نفرین را افزایش می دهد، که معروف به تسریع کننده پردازش اطلاعات هستند.
  • ورزش نوروتروفین ها را تنظیم می کند (فاکتور نوروتروفیک نشات گرفته از مغز، فاکتور رشد انسولین مانند و فاکتور رشد فیبروبلاست اساسی)، که از بقا و تمایز سلول های عصبی در مغز در حال رشد، شاخه های دندریتیک و ساختارهای سیناپسی در مغز بزرگسالان پشتیبانی می کنند.
Pexels/ Workout

مسلماً دلیل تفاوت این سه قضیه این است که آن ها پدیده های مختلف را از زاویه دیگری توصیف می کنند که به طور همزمان در هنگام ورزش کردن در مغز اتفاق می افتد. صرف نظر از مواضع مربوطه، پیامدهای توصیف شده در سطح نورولوژیکی مثبت است. ورزش می تواند باعث بهبود، بهینه سازی عملکردهای خاص یا جلوگیری از بیماری های ناخوشایند شود.

مزایای نورولوژیکی ورزش

محققان در مورد مزایای نورولوژیکی ناشی از فعالیت بدنی و ورزش کردن تحقیقات فراوانی انجام داده اند. به طور خلاصه تعدادی از مزایای قابل توجه ورزش برای سلامت روان عبارتند از:

  • کاهش استرس
  • کاهش اضطراب اجتماعی
  • بهبود پردازش احساسات
  • احساس رضایت (کوتاه مدت)
  • افزایش انرژی، تمرکز و توجه
  • تأخیر در روند پیری
  • تقویت حافظه
  • گردش خون بهتر
  • کاهش اختلالات فکری

همه این مزایا با نورون زایی (تولید و ایجاد سلول های عصبی جدید) و انعطاف پذیری عصبی (انعطاف پذیری سیناپسی یا تغییر در قدرت سیناپس های موجود) مرتبط هستند. بسیاری از این مزایا از توانایی کاهش مقاومت به انسولین و التهاب ناشی می شود.

نگاهی به علوم و تحقیقات

مغز ما به طور مداوم سلول های عصبی جدیدی را رشد می دهد و از تحریک روزانه بهره مند می شود. قبل از این کشف، بیشتر جامعه علمی معتقد بودند مغز قادر به تولید سلول های عصبی جدید نیست.

مطالعات استلجس نشان داد که تولید سلول های عصبی جدید توسط سلول های بنیادی – روشی به نام نورون زایی- در هیپوکامپ و در لایه های سلولی اطراف ناحیه زیر بطن مغز رخ می دهد.

وقتی یک فرد ورزش می کند، مغز او در معرض محرک های خارجی قرار می گیرد که نورون زایی را تسهیل می کنند.

فعالیت هایی مانند یادگیری، مدیتیشن، لذت بردن، خندیدن، و بودن در کنار کسی، تعداد سلول های بنیادی جدیدی را که به سلول های عصبی جدید تبدیل می شوند، افزایش می دهد. اما هیچ چیز مانند ورزش در این زمینه تأثیرگذار نیست.

نحوه برنامه ریزی مجدد ورزش برای مغز

همانطور که دیدیم، مغز قادر به تولید نورون های جدید است. این مسأله تا حدی به دلیل خاصیت احیاپذیری عصب ها، یا به عبارتی توانایی آن ها برای بازسازی مداوم خود می باشد.

وقتی فرد مهارت جدیدی را یاد می گیرد، مدارهای عصبی به هم پیوسته ایجاد می شوند و از طریق نقاط تماس مختلف (سیناپس ها) با یکدیگر ارتباط برقرار می كنند. با گذشت زمان، اگر فرد در یادگیری آن مهارت پافشاری کند، ارتباط سیناپسی بین سلول های عصبی تقویت می شود.

تحقیقات کولب و گیب نشان داده است که چگونه اتصال بهتر بین نورون ها به این معنی است که سیگنال های الکتریکی هنگام ایجاد یا استفاده از یک مسیر جدید با کارایی بیشتری حرکت می کنند. به عنوان مثال، هنگام تلاش برای شناسایی یک پرنده جدید، ارتباطات جدیدی بین نورون های خاص ایجاد می شود.

مطالعه دیگری بیانگر این است که چگونه ورزش باعث رشد نورون ها در هیپوکامپ بطنی می شود، بنابراین افرادی که ورزش می کنند می توانند استرس را بهتر تحمل کنند.

همچنین مشخص شد که اکثر موجودات عصبی در قسمت بطنی هیپوکامپ واقع شده است که با پردازش عاطفی مرتبط است. این بدان معناست که کسانی که مرتباً ورزش می کنند از توانایی بیشتری برای مدیریت استرس و کنترل بهتر احساسات خود برخوردارند.

ورزش، به عنوان یک تمرین همیشگی، امکان برنامه ریزی مجدد مغز را فراهم می کند. به بیان ساده ، هیپوکامپ افراد فعال برای مدیریت فشارهای روانی مجهزتر است.

ورزش
Pexels/ Exercising

ورزش، شناخت و مغز در حال پیر شدن

از مزایای نورولوژیکی ورزش می توان به این اشاره کرد که ورزش بلافاصله باعث افزایش میزان انتقال دهنده های عصبی دوپامین، سروتونین و نورآدرنالین می شود. تغییر وضعیت این سه با هم منجر به تحریک بیش از حد ذهن می شود، که خود منجر به افزایش تمرکز توجه و زمان واکنش، حداقل برای دو ساعت می شود.

اگر بعد از ورزش در مورد حالات روانی تحت تأثیر سه انتقال دهنده عصبی اصلی کنجکاو هستید، باید بدانید که دوپامین، نوراپی نفرین و سروتونین مانند سه تفنگدار پیام رسان مغز هستند.

آیا تا به حال برایتان اتفاق افتاده است که بلافاصله بعد از ورزش احساس خوبی داشته باشید؟ اگر پاسخ شما مثبت است، ممکن است پدیده ای را تجربه کرده باشید که یک حالت سرخوشی موقتی است و به طور معمول شامل احساسات نشاط آور، رضایت بخش و احساس عمومی خوب می باشد.

جریان این انتقال دهنده های عصبی احساس خارق العاده ای ایجاد می کند، و ارزش یک سختگیری موقت به نام “ورزش و تمرین” را دارد.

ورزش از بیماری های عصبی مانند زوال عقل یا آلزایمر که حافظه، رفتار و عملکرد روزانه را تحت تأثیر قرار می دهند، جلوگیری نمی کند.

با گذشت زمان، ورزش مداوم باعث تقویت و بزرگ شدن هیپوکامپ و قشر پیش پیشانی می شود، و از آن در برابر بیماری های تخریب کننده محافظت می کند.

این تقویت عملکرد شناختی را بهبود می بخشد و افراد را قادر می سازد تا با فعالیت های زندگی روزمره خود پیشرفت کنند.

یکی از بزرگترین ترس های ناشی از افزایش سن، احتمال زوال ذهن و بدن، و عدم توانایی برای عملکرد در زندگی روزمره است.

در حالی که زوال نسبی طبیعی است، اما انتخاب سبک زندگی ما در تسریع یا کند کردن روند پیری نقش دارد.

تحقیقات انجام شده توسط پوترمن و همکارانش نشان داده است که تلومرها – ساختارهای انتهای کروموزوم ها – با افزایش سن، کوچک می شوند.

این کوچک شدن باعث از بین رفتن رگ ها شده، و همچنین باعث ایجاد بیماری هایی مانند بیماری های قلبی، سکته مغزی و پیری عروق می شود.

افرادی که به طور منظم ورزش می کنند تلومرهای درازتری دارند. زیرا بالا نگه داشتن ضربان قلب مزایای طولانی مدت بسیاری از جمله کاهش سرعت پیری در بدن است.

تأثیرات و مزایای نورولوژیکی ورزش بر خلق و خو و اقدامات پیشگیرانه برای سلامتی مشخص است. با این حال باید بدانیم که چگونه حافظه فرد با ورزش کردن تغییر می کند.

ورزش چه کاری برای حافظه انجام می دهد

مطابق بسیاری از مطالعات علمی، ورزش توانایی یادگیری و حافظه را بهبود می بخشد.

مطالعات پرستون و آیشنباوم اثر متقابل قشر پیش پیشانی و هیپوکامپ را در تقویت شناخت مربوط به حافظه برجسته می کند.

با فرض اینکه یک هیپوکامپ دارید، هنگام ورزش چه اتفاقی برای این قسمت از مغز شما می افتد؟

یک مطالعه پیشگامانه که توسط اریکسون و همکاران وی انجام شد، در یک کارآزمایی تصادفی با حضور 120 بزرگسال، افزایش اندازه هیپوکامپ قدامی 2٪ (تحریک شده توسط تمرینات هوازی) را نشان داد، که باعث بهبود حافظه فضایی شرکت کنندگان می شود.

این بدان معناست که ورزش توانایی یادآوری اطلاعات در افراد را افزایش می دهد. در علوم اعصاب و روانشناسی، حافظه فضایی به نوعی از حافظه اشاره دارد که شامل جهت یابی فضایی، یادآوری مکان اشیا و محل وقوع حوادث خاص است.

ورزش چگونه تمرکز را بهبود می بخشد و اختلالات فکری مغز را از بین می برد

اختلال در مغز یعنی افراد درجاتی از اختلالات شناختی را تجربه می کنند. علائم ممکن است شامل تمرکز ضعیف، یا مشکل در به خاطر سپردن چیزها باشد.

برخی از علل ایجاد اختلالات فکری در مغز عبارتند از:

  • استرس، مغلوب شدن و حواس پرتی
  • خستگی
  • عدم تعادل قند خون
  • افسردگی و اضطراب
  • اختلال در میکروبیوم روده
  • کمبود تغذیه
  • تغییرات هورمونی
  • عدم تعادل تیروئید و غده فوق کلیه
  • عوارض جانبی دارو

دلیل وقوع اختلالات فکری در مغز گسترده و متنوع است، و بعید است که ورزش به تنهایی باعث مهار کامل آن شود.

اما از آنجا که فعالیت بدنی حافظه و یادگیری را بهبود می بخشد، بخش های مختلف مغز را نیز فعال می کند، و ترشح فاکتور نوروتروفیک نشات گرفته از مغز و نوراپی نفرین را امکان پذیر می کند، که باعث افزایش هوشیاری، تمرکز و انرژی می شوند.

با افزایش انعطاف پذیری عصبی، مغز می تواند پس از اختلالات و جراحات بهبود یابد، و در نتیجه اثرات بیماری های عصبی ویرانگر مانند تصلب بافت ها، بیماری پارکینسون، زوال شناختی، آلزایمر، نارساخوانی یا دیسلکسی، بی خوابی و اختلال بیش فعالی و کمبود توجه را کاهش می دهد.

تحقیقات به طور مداوم برای کشف رمز و رازهایی هستند که ذهن و بدن ما هنوز آن ها را افشا نکرده اند. چه کسی می داند، شاید فردا دانشمندان نظریه جدیدی را در مورد چگونگی هم پوشانی ورزش با نورولوژی معرفی کنند.

شاید بتوانید با برخی از ایده های مربوطه بازی کنید. چه چیزی برای شما مفید است؟ هدف تان چیست؟ همه ما روانشناسی های مختلفی داریم، و بنابراین ورزش توسط همه به یک شکل درک و تمرین نمی شود. بنابراین به دنبال روش های خاصی باشید که با استفاده از آن ها بتوانید از مزایای نورولوژیکی ورزش بهره ببرید.

بیشتر بخوانید: مزایای سلامت روان از منظر علمی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.